Het is bijzonder hoe de nadruk ligt op dat wij als volwassenen een voorbeeld moeten zijn voor onze kinderen. Als ik om mij heen kijk en alle gruwelijke gebeurtenissen op de wereld voorbij zie komen op het nieuws of in de krant, dan zijn dat (meestal) de gevolgen van de beslissingen van volwassenen.
Vandaag liep ik door het stadspark en ik hoorde een man hard schreeuwen: “Wees toch eens een goed voorbeeld voor je kind, man!” Hij schreeuwde naar een vader die een sigaret op stak in de speeltuin terwijl hij met zijn kind aan het spelen was.

Wat mij verbaasde was dat de man die schreeuwde, hand in hand voorbij liep met zijn eigen kind. De kids waren bezig met spelen en ontdekken, de volwassen wereld vloog aan hun voorbij. Wie geeft hier nou het goede voorbeeld?

Hoe zou het zijn als iedereen iets meer kind is en iets minder volwassen? Ik denk dat er in iedereen een kind zit en dat we met z’n allen nog een hoop kunnen leren van kinderen. Laten we kinderen eens als een voorbeeld nemen.